jawel, geraakt verhuist wegens verschillende onbelangrijke redenen..
indien u me wilt blijven lezen, post hier maar een bericht, dan breng ik u persoonlijk op de hoogte van mijn nieuwe habitat op het wereldwijde web…
Beeldt u in:
een bruine, kleverige, slijmerige doch vaste brij, oeverloos veel -horizonrakend-
Check?
Zie nu diezelfde massale brij met uzelf derin en slechts dat
Check?
Denk aan het bijhorend gevoel…
Check?
Zo voel ik me
Onbestemdheid
omdat de kop niet was wie ik nu ben maar was (en wegens te herkenbaar)
ik hoop dat u het schoon vindt
het berusten van
de neuronale commissie
onder mijn
schedelpan
veroorzaakte
een wentelen
in besluitloosheid…
zo heel stil in mijn hoofd denk ik aan dingen.. ik denk aan hoe het komt dat ik mezelf niet ben, dat ik mezelf klaarblijkelijk ontloop, dat de waarheid kwetsend zou kunnen zijn, dat ik voor de zoveelste keer weer alle bruggen rond me zou moeten opblazen en ik vraag me af of ik dat nog kan, of iemand me eigenlijk nog geloofwaardig zal vinden, of het nodig is, of ik echt teveel verwacht ‘van het leven’, is berusten niet makkelijker -hoor jezelf bezig..-, dat alle keuzes geen keuzes voor mezelf waren maar om anderen gelukkig te maken maar waar blijf ik dan?…
wat zou ik graag een avond in een rokerig café zitten met vrienden die me verstaan, filosoferen over wereldproblemen, over wat geraakt volgend jaar in India of Mexico gaat uitspoken, over échte problemen…
wat zou ik graag weer wat spanning in mijn leven krijgen, een onverwachte uitnodiging, een verrassing, een gedicht..
wat zou ik graag schoon gevonden worden omwille van wat ik doe, liefst door mensen die ik zelf ook schoon vind
wat zou ik graag mezelf een mooi wezen vinden
wat zou ik graag willen dat iemand mij in vervoering brengt, aan mijn spieren trekt, iets in me losmaakt
wat zou ik graag iets doen waar ik goed in ben -waarom vraag ik me af waar ik goed in ben-
wat zou ik graag iemand hebben om samen mee te genieten van Scarlatti
wat zou ik graag armen rond me voelen die me laten voelen dat ik even niet hoef sterk te zijn, die alle vastgeroeste tranen opvangen
wat zou ik graag een warme pyjama aantrekken, een goed muziekje en idem glas wijn samen met een jongen die ik echt graag zie en praten over het leven, over hoe alles is…
het zou allemaal kunnen en toch is het niet echt, want ik ben er wel, maar ook niet
ze zien me wel, ze kunnen me aanraken, maar ik zit ergens verborgen…
wil ik teveel?
je eigen hart vertrappelen
opsplitsen
verdelen
platknijpen
uitwringen
en dan schrik je dat dat zeer doet…
der zit een lettertjesfretter in mijn koppie
een hart hebben dat zich niet openstelt voor eventuele kapers
ik vraag me af waar ik ben
zorg dat je niet verdrinkt in verdriet
chocolade
als lijm
voor een
verpuzzeld
hart
