G E R A A K T

Ik heb een hart dat klopt…

Rustig wanneer ik op een zonnig terrasje zit met een frisse pint, wanneer ik na een woelige week op kot in de mama haar auto stap, wanneer ik ’s morgens wakker word en ’s avonds vertrek naar de gekke-dromen-wereld,…

Snel wanneer ik net 18 km gelopen heb met het - laten we samen wedstrijden lopen- meisje, wanneer ik een half uur mijn huppeldepup nichtje, het dino-neefje, het lange haar neefje -want ik wil drummer worden-, het ‘ik word ooit gitarist en kan al jingle bells spelen’ neefje, het ‘ik ben pas 2 maar kan al hard bijten’ neefje en het ‘ik ben pas 1 en vind alles -ook gras- superlekker’ metekindje wild maak door een spelletje hoogspringen in de tuin, wanneer ik op het pizzafeestje voor de eerste keer win, wanneer ik merk dat mama het boek -schaduw van de wind- voor me mee heeft, wanneer ik eraan denk dat ik voor de eerste keer helemaal alleen drie weken ontsnap uit het gewone..

Slaat een (paar) tel(len) over wanneer ik mijn saxomofoon in mijn handen krijg en mezelf terugvind…

Ik heb een hart, dat klopt…

Dat hij van me houdt en dat daarom alles zo gevoelig ligt, dat hij me wil overtuigen om samen naar de sterren te vliegen…

Lieve lezer, hij -de jongen die er zo Italiaans, Marokkaans uitziet dat je amper kan geloven dat het niet zo is-  is verliefd op me. Hij denkt dat ik mooi ben en samen met hem de wereld kan veroveren… Ik hou van de manier waarop hij het leven betovert, hoe hij zichzelf verliest in zijn muziek, om wie hij is…

Maar de jongen met wie ik op reis ging -tot twee maal toe-, die me vasthield toen ik net niet viel, die me deed zweven naar sterren, die me ontvoerde naar betere picknikoorden, me verraste met het lekkerste ijsje ooit, me negen maanden lang een roze prinsesje liet zijn tot het roze prinsesje een ruimtemeisje bleek te zijn, woont hier nog eventjes…

Dat het voor niemand makkelijk is, en dat dat droever klinkt dan het is… Dat iedereen op zoek is naar een eigen plekje op de vreemde wereld -ook droever klinkend- en hoopt dat hij/zij gelukkig wordt…Dat geluk af en toe maakbaar is en een beetje bij jezelf kan liggen omdat de manier waarop je alles iets niets veel ziet soms de bepalende factor is…

Dat ze me enkel gelukkig willen zien.. Dat ze niet begrijpen dat ik mijn geluk niet vind in gewone dingen… Dat gewoon vaak al zot genoeg is… Of ze misschien ouderwets zijn?

                                  dochter met vuurwerkhoofd

Wist je dat                                 

het leven van een paashaas echt niet makkelijk kan zijn?

Ik moest vandaag eventjes zijn taak overnemen omdat het negenjarig -ik ben eigenlijk een dinosaurus- neefje -gniffelend “want tantje,de paashaas, die bestaaaaaat niet!” - en het zevenjarig -ik ben eigenlijk een prinses- nichtje langskwamen om eitjes te rapen…

Nu hebt u, lieve lezer, een punt met het stellen dat Pasen pas volgende week is, maar in tijden van ‘we zien papa maar in het weekend’ moeten paashazen soms wat eerder uitrukken, ad interim de tantes…

Nu was tantje, g e r a a k t haarzelve, iets te nonchalant geweest bij het leggen van haar eieren… Zo vond ze het geniaal om de paaseitjes te voorzien van touwtjes en in de bomen te hangen, alleen bleek dat het zevenjarig huppeldepupnichtje aka ’ik ben eigenlijk een prinses’ er niet bijkon wegens te klein en dat absoluut niet grappig vond, en niet grappig is het understatement van de dag…

Ik werd achteraf dus ook vriendelijk bedankt voor bewezen diensten door de paashaas hemzelve… 

 Waarin ik vandaag wel met verve slaagde: de mama overhalen om  een volledige lengte te zwemmen zonder te verdrinken, pechdienst spelen voor de broer die 20 km verderop in panne stond met zijn machien, het huppeldepup prinsessenichtje weer opvrolijken door samen soep te drinken met de aristokatten waardoor het paashaasincident door de prinses toegeschreven werd aan een “hij moest het nog leren” leerling paashaas, wat misschien wel een klein beetje waar was…

Applaus! Want jawel, ik ben fier met mijn eerste woordjes op het world wide web… Wie had dat gedacht, voor zo’n pc-leek zoals het meisje dat hier nu voor haar compoeter zit, draadloos (danku papa) met weet-ik-wat-voor-mogelijkheden en geen benul van wat ze nu eigenlijk moet doen -euh schrijven-schrijf bericht (ok, dit was niet zo moeilijk!)- maar toch, met enige fierheid stel ik u graag voor: geraakt!

Geraakt in de zin van: ‘auwch’ het 6-jarig neefje heeft me net een duwtje gegeven omdat ik hem ‘wat’ aant plagen was met zijn liefje en het liefdesbriefje, maar evenzeer in de zin van:      de          z i n             , het leven, de liefde, …

Niet dat ik pretendeer hier eventjes grote waarheden te verkondigen, maar graag wil ik jullie laten meelezen met/in die kronkels van me…