G E R A A K T

het berusten van

de neuronale commissie

onder mijn

schedelpan

veroorzaakte

een wentelen

in besluitloosheid…

zo heel stil in mijn hoofd denk ik aan dingen.. ik denk aan hoe het komt dat ik mezelf niet ben, dat ik mezelf klaarblijkelijk ontloop, dat de waarheid kwetsend zou kunnen zijn, dat ik voor de zoveelste keer weer alle bruggen rond me zou moeten opblazen en ik vraag me af of ik dat nog kan, of iemand me eigenlijk nog geloofwaardig zal vinden, of het nodig is, of ik echt teveel verwacht ‘van het leven’, is berusten niet makkelijker -hoor jezelf bezig..-, dat alle keuzes geen keuzes voor mezelf waren maar om anderen gelukkig te maken maar waar blijf ik dan?…

wat zou ik graag een avond in een rokerig café zitten met vrienden die me verstaan, filosoferen over wereldproblemen, over wat geraakt volgend jaar in India of Mexico gaat uitspoken, over échte problemen…

wat zou ik graag weer wat spanning in mijn leven krijgen, een onverwachte uitnodiging, een verrassing, een gedicht..

wat zou ik graag schoon gevonden worden omwille van wat ik doe, liefst door mensen die ik zelf ook schoon vind

wat zou ik graag mezelf een mooi wezen vinden

wat zou ik graag willen dat iemand mij in vervoering brengt, aan mijn spieren trekt, iets in me losmaakt

wat zou ik graag iets doen waar ik goed in ben -waarom vraag ik me af waar ik goed in ben-

wat zou ik graag iemand hebben om samen mee te genieten van Scarlatti

wat zou ik graag armen rond me voelen die me laten voelen dat ik even niet hoef sterk te zijn, die alle vastgeroeste tranen opvangen

wat zou ik graag een warme pyjama aantrekken, een goed muziekje en idem glas wijn samen met een jongen die ik echt graag zie en praten over het leven, over hoe alles is…

het zou allemaal kunnen en toch is het niet echt, want ik ben er wel, maar ook niet

ze zien me wel, ze kunnen me aanraken, maar ik zit ergens verborgen…

wil ik teveel?

ik vraag me af waar ik ben

je eigen hart vertrappelen

opsplitsen

verdelen

platknijpen

uitwringen

en dan schrik je dat dat zeer doet…

der zit een lettertjesfretter in mijn koppie

een hart hebben dat zich niet openstelt voor eventuele kapers

ik vraag me af waar ik ben

zorg dat je niet verdrinkt in verdriet

chocolade

als lijm

voor een

verpuzzeld

hart

weemoed:

onzichtbaar

getouwtrek

aan een

stilstaand

hart

…of hoe het prinsje een ijsje werd…

met dank aan Skriabin

Omdat rijmen me niet bepaald vergaat, en het wensen zo nergens op slaat, zal ik het simpel houden…

ik wens jullie het volgende in 2008:

sneeuw voelen kraken onder uw tenen, een stapel geurende pannenkoeken, poolijs life, warme kleren, zacht haar om door te wrijven, vrienden zoals die van mij, zotte gedachten, een gigantische kater na die zalige avond op café, een horizon, soep, een krant & een goede tas koffie ’s morgens, een ondeugende blik, een groepsknuffel, een doelpunt, een film die zo schoon is dat ie in uw hoofd kruipt, chocolade als medicijn, vleugels, een glimlach van een vrouw opt perron, een berg om te beklimmen, een lief waar je ’s nachts dicht tegenaan kan kruipen, een grapjesmachine in uw hoofd, eventjes iemands pijn verlichten, schone boeken, reizen, minstens elke dag de slappe lach, uzelf de meest sexy persoon op deze aardkloot vinden, het gevoel na 20 km te hebben gelopen, liedjes zingen op je fiets -liefst zo vals mogelijk-, de Hongaarse dansen van Brahms, voor paashaas mogen spelen, een concert geven met een tandenborstel micro, een paar vallende sterren, iemand die van je houdt,  een lege maag die gevuld wordt met je lievelingsgerecht, een warme douche, een inzicht, de geur van verse wafeltjes, champagne op oudejaar, solidariteit, een oeverloos engagement, een gangbang met vijftien exotische sloeries, een ontdekking, een revelatie, kilo’s humor, de armen voelen die je dragen, het vinden van woorden die exact willen zeggen wat jij bedoelt op dit ogenblik…

Gelukkig nieuwjaar!