G E R A A K T

zo heel stil in mijn hoofd denk ik aan dingen.. ik denk aan hoe het komt dat ik mezelf niet ben, dat ik mezelf klaarblijkelijk ontloop, dat de waarheid kwetsend zou kunnen zijn, dat ik voor de zoveelste keer weer alle bruggen rond me zou moeten opblazen en ik vraag me af of ik dat nog kan, of iemand me eigenlijk nog geloofwaardig zal vinden, of het nodig is, of ik echt teveel verwacht ‘van het leven’, is berusten niet makkelijker -hoor jezelf bezig..-, dat alle keuzes geen keuzes voor mezelf waren maar om anderen gelukkig te maken maar waar blijf ik dan?…

wat zou ik graag een avond in een rokerig café zitten met vrienden die me verstaan, filosoferen over wereldproblemen, over wat geraakt volgend jaar in India of Mexico gaat uitspoken, over échte problemen…

wat zou ik graag weer wat spanning in mijn leven krijgen, een onverwachte uitnodiging, een verrassing, een gedicht..

wat zou ik graag schoon gevonden worden omwille van wat ik doe, liefst door mensen die ik zelf ook schoon vind

wat zou ik graag mezelf een mooi wezen vinden

wat zou ik graag willen dat iemand mij in vervoering brengt, aan mijn spieren trekt, iets in me losmaakt

wat zou ik graag iets doen waar ik goed in ben -waarom vraag ik me af waar ik goed in ben-

wat zou ik graag iemand hebben om samen mee te genieten van Scarlatti

wat zou ik graag armen rond me voelen die me laten voelen dat ik even niet hoef sterk te zijn, die alle vastgeroeste tranen opvangen

wat zou ik graag een warme pyjama aantrekken, een goed muziekje en idem glas wijn samen met een jongen die ik echt graag zie en praten over het leven, over hoe alles is…

het zou allemaal kunnen en toch is het niet echt, want ik ben er wel, maar ook niet

ze zien me wel, ze kunnen me aanraken, maar ik zit ergens verborgen…

wil ik teveel?